ถ่อยคำของฉันนั้นมันอาจดูธรรมดาและเพลงของฉันนั้นมันอาจดูไม่เข้าตาหากแต่กลั่นมาจากใจไม่รู้พูดไปโบราณหรือเปล่าขอวอนเถอะสาวอย่าปล่อยพี่บ่าวเปลี่ยวพรรณนา เฮ้ยอะไรกันวะละเหตอันใดเธอจึงไม่เข้าใจปู่ย่าตายายยังจีบกันติดรึว่าพินิจภาษผมเก่าไป ถ้ารักก้บอกจากใจไม่ต้องมาองมาไอเลิฟยูรึว่าผมมันโบราน"อดีตไม่คู่ชีวิตเพราะมายบู"(เมื่อกี้มั่ว55)ไม่ได้มีดีที่มายชูไม่รุ้จักคำจะจำนรรจา คำหวานที่เพียงคนพูดมาไม่อาจส่งถึงคู่สนทนาอาจเปนเพราะกาลเวลาสุดทางนำพาในถ้อยวาจาถึงแม้ภาษซึมซาบกายาหมดสิทให้เธอพิจารนา
มีแต่คำหวาน รูปชั่วตัวดำ ชาตินี้คงไม่ได้เชย
สาวเอย เจ้าเฉยเมย.... แม้ใจพี่ มุ่งมั่น ใฝ่ปอง อยากเป็นเขย
ฝาก ฝัง วลี จับ วอนให้ แม่โปรด สดับ รับรู้ ในห้วง คำนึง ว่าพี่บ่าว โปรด เจ้านัก
รับรัก เถิด นงเยาว พี่จะคอย ฟูมฟัก
วอนเป็นนิจรึเพียงแค่คิดอาจถูกทั้งหมดหรือไม่ก็ผิด โบราณท่านบอกบรรดาลให้ดีหรือช้ำกระฉูดอยู่ที่ผู้พูดใช้คำประดิษฐ์ แต่เพราะอะไรไม่มีใครบอกหรือที่ผมช้ำชอกเพราะผมหน่ะผิด คำหวานที่หวานหน่ะใช้ใจอ่าน ความหมายหมื่นล้านไม่ปนจริต แต่แล้วเพียงเธอผู้ปิดสนิท เป๊ะ เหมือนรับอยู่ๆแล้วมีคนเมาเดินเข้ามาเตะสายไฟ อารมณ์เหมือนโดนตัดค่าขนมตอนมัธยม เมื่อเธอมาตัดสายใยและแล้วคำหวานที่ซาบซึ้งสุดท้ายคงจะสายไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น